"ศิลปะแห่งการลดทุกข์"

มนุษย์ส่วนใหญ่มักจะปล่อยให้ความอยากความดิ้นรนออกหน้าแล้ววิ่งตาม เหมือนวิ่งตามเงาของตนเองในเวลาบ่าย ยิ่งวิ่งตาม ก็ดูเหมือนเงาจะห่างตัวออกไปทุกที ทุกคนต้องการและมุ่งมั่นในความสุข แต่ความสุขก็เป็นเหมือนเงานั่นเอง ความสุขมิใช่เป็นสิ่งที่เราจะต้องแสวงหาและมุ่งมอง หน้าที่โดยตรงที่มนุษย์ควรทำนั้นคือ การมองทุกข์ให้เห็น พร้อมทั้งตรวจสอบพิจารณาสาเหตุแห่งทุกข์นั้น แล้วทำลายสาเหตุแห่งทุกข์เสีย โดยนัยนี้ความสุขก็จะเกิดขึ้นเอง เหมือนผู้ปรารถนาความสุขความเจริญแก่ประเทศชาติ ถ้าปราบเสี้ยนหนามและเรื่องร้ายในประเทศมิได้ ก็อย่าหวังเลยว่าประเทศชาติจะเจริญและผาสุกหรือเหมือนผู้ปรารถนาสุขแก่ร่าง กายถ้ายังกำจัดโรคในร่างกายมิได้ ความสุขกายจะมีได้อย่างไร แต่ถ้าร่างกายปราศจากโรคมีอนามัยดี ความสุขกายก็มีมาเอง ด้วยประการฉะนี้ปรัชญาเถรวาทจึงให้หลักเราไว้ว่า "มองทุกข์ให้เห็นจึงเป็นสุข" อธิบายว่า เมื่อเห็นทุกข์กำหนดรู้ทุกข์และค้นหาสมุฏฐานของทุกข์แล้วทำลายสาเหตุแห่ง ทุกข์นั้นเสีย เหมือนหมอทำลายเชื้ออันเป็นสาเหตุแห่งโรค ยิ่งทุกข์ลดน้อยลงเท่าใด ความสุขก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น ความทุกข์ที่ลดลงนั้นเองคือความสุข เหมือนทัศนะทางวิทยาศาสตร์ที่ถือว่าความเย็นไม่มี มีแต่ความร้อน ความเย็นคือความร้อนที่ลดลง เมื่อความร้อนลดลงถึงที่สุด ก็กลายเป็นความเย็นที่สุด ทำนองเดียวกัน เมื่อความทุกข์ลดลงถึงที่สุดก็กลายเป็นความสุขที่สุด ขั้นแห่งความสุขนั้นมีขึ้นตามแห่งความทุกข์ที่ลดลง คำสอนทางศาสนา เมื่อว่าโดยนัยหนึ่งจึงเป็นเรื่องของ "ศิลปะแห่งการลดทุกข์" นั่นเอง
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ความข้างต้นได้มาจาก http://www.dhammajak.net/book/anon/anon07.php
อ่านแล้วประทับใจ ศิลปะของการลดทุกข์ จริงๆแล้ว ก็ คือทาง แห่ง การดับทุกข์ที่พระพุทธองค์ตรัสสั่งสอนมาแล้วกว่า สองพันปี หรือที่เรียกกันติดปากว่า "อริยสัจ4"ซึ่งสามารถนำมาใช้ได้ทั้ง โลกุตร และ โลกียะ
ความทุกข์ จะดับได้ ต้อง รู้เหตุแห่งทุกข์
ความดับทุกข์ จะเกิดได้ ต้อง รู้ทางดับทุกข์
สรุป โดยย่อตามปัญญาหยาบของมนุษ์ย ความเศร้า ทุกข์ ใจ ทุกเรื่อง เราจะดับได้ ก็ ต่อ เมื่อ รู้ตัวทุกข์ แล้ว ก็ หาเหตุ ดับที่ เหตุ ก็ ได้ การดับ โดย ใช้ ทางดับทุกข์ อันได้แก่ มรรค 8 นั่นเอง สาธุ